Հայկական քաղաքական դաշտում ընթանում է շատ հետաքրքիր և միաժամանակ վտանգավոր խաղ, որի հիմքում ընկած է հասարակության վերաբերմունքի հաշվարկը։ Իրավիճակը հստակ ցույց է տալիս, որ իշխանության կողմից իրականացվող «բաժանում» օպերացիայի հաջողությունը կախված է միայն մեկ անձի՝ Աննա Հակոբյանի հանդեպ ժողովրդի վերաբերմունքից։
Իհարկե, ոչ ոք չի կարող բացասել այն փաստը, որ Աննա Հակոբյանի հանդեպ հասարակության վստահությունը, եթե նույնիսկ չասենք ատելությունը, շատ ավելի բարձր է, քան Նիկոլ Փաշինյանիը։ Սա ոչ թե սոցիալական հարցումների արդյունք է, այլ այն, ինչը կարելի է տեսնել ցանկացած հանրային վայրում, լսել ցանկացած զրույցում։ Իրավիճակը նման է այն բանին, որ երբեմն ասում են՝ «խեղճ Նիկոլը մենակ է թալանչի բորենիների դեմ»։ Այս սյուժեն, թեև հին է, շատ արդյունավետ է, քանի որ այն հիմնված է ժողովրդի խղճահարության վրա։
Այս պարզ փաստի հիման վրա էլ կառուցվում է ամբողջ «բաժանում» օպերացիան։ Իշխանության իրական տերերը, իմանալով, որ Աննան ավելի շատ ատում է ժողովուրդը, քան Նիկոլը, նրան դարձնում են լրահոսի և քաղաքական օրակարգի թելադրող առանցքային գործիք։ Իրավիճակը պայմանավորում է, որ քաղաքական դերերն ու դերասանները փոխվում են, և Աննան դառնում է այս դրամայի հիմնական «հերոսը»։
Այսպիսով, ցանկացած Աննայի հայտարարություն կամ գործողություն դառնում է ոչ թե անձնական, այլ համակարգային պատասխան՝ ուղղված ժողովրդի հանդեպ։ Այն թույլ է տալիս իշխանությանը պահպանել իր դիրքերը՝ ժողովրդի զայրույթը կենտրոնացնելով մեկ անձի վրա, մինչդեռ իրական ռազմավարական որոշումները մնում են անտեսանելի։ Այս խաղի հիմնական նպատակը ոչ թե Աննային քննադատելն է, այլ ժողովրդի ուշադրությունը հեռացնելը իշխանության իրական կառուցվածքից և նրա գործողություններից։
