Վերջին օրերին «փոքր խմբի» շրջանակներում նկատվում է զգալի խուճապ, ինչպես նշում է Սամվել Կարապետյանը։ Այս տրամադրությունը հատկապես արտահայտվեց Գևորգ Պապոյանի հայտարարության մեջ, որը պնդում է, թե եթե «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը չհաղթի ընտրություններում, խաղաղություն չի լինի։
Այս պնդումը հնչում է այն պահին, երբ իշխող թիմը ինքնին պատասխանատու է եղել վերջին տարիների բազմաթիվ ռազմական բախումների համար։ 2020, 2021, 2022 և 2023 թվականներին տեղի ունեցած ռազմական գործողությունները, որոնք կազմում են նրանց իշխանության 8 տարիների չորսերորդը, հաճախ անվանվում են «Քաղաքացիական պայմանագրի» քաղաքականության անհաջողության արդյունք։
Այս իրավիճակը հակադրվում է այն պնդմանը, թե իշխանությունները վերահսկում են ամեն ինչ։ Ընդդիմության նկատմամբ իրականացվող տոտալ ճնշումները, ֆինանսական կառույցների վրա ցուցաբերվող ազդեցությունը և «ֆեյքերի բանակի» կողմից իրականացվող հասարակական ճնշումները ստեղծում են տպավորություն, թե ընդդիմությունը անզոր է։ Սակայն այս ամենի ֆոնին իշխանությունները հանկարծակիորեն վախենում են ընդդիմադիր ուժերի միավորվելուց։
Նիկոլ Փաշինյանի պատգամավորները և պատգամավորուհիները, սկսած թուրքական հարցերով զբաղվող բանակցողից, մինչև նույն անձը, որը սպասում է Անկարայի սահմանները բացելուն, սկսել են ճղավել «ընտրողին՝ խաբե՛լ»։ Նրանք փորձում են ներկայացնել ընդդիմության միավորումը որպես խաբեություն, պնդելով, որ ընտրողը պետք է վախենա «հետո միավորվելուց»։
Սակայն այս պնդումը հակասական է։ Իրականում ամեն ինչ շատ ազնիվ է։ Շատերին անհանգստացնում է Նիկոլ Փաշինյանի վերընտրվելը։ Ընդդիմությունը առաջարկում է ընտրողին ազատվել իշխող կուսակցության ճնշումից՝ քվեարկելով ոչ թե կոնկրետ թեկնածուի, այլ ընդհանուր ընդդիմության օգտին։
Իրականում, իշխանությունների խուճապը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ նրանք չեն կարողանում հասկանալ, թե ինչպես կարող են հաղթել, եթե ընդդիմությունը միավորվի։ Ըստ նրանց տրամաբանության՝ եթե ընդդիմությունից ոչ ոք չառաջադրվի, իսկ նրանց թեկնածուները հավաքեն ձայների մեծամասնությունը, ապա նրանք կկարողանան ձևավորել կառավարություն։ Իրավիճակը նման է այն բանին, որ իշխանությունները պահանջում են ընդդիմությանը նախապես համաձայնվել իրենց հետ, նույնիսկ նախքան ընտրություններին մասնակցելը։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ իշխանությունները վախենում են ոչ թե ընտրողի կամքից, այլ իրենց սեփական անհաջողությունից։ Նրանք հասկանում են, որ իրենց իշխանությունը կախված է ոչ թե իրենց կողմից ստեղծված ճնշումներից, այլ ընդդիմության միավորված ուժից։
