Իմ վերջին արձագանքը, որը վերաբերում է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարություններին, հստակ արտահայտում է այն մտքի, որ ես համարում եմ անհասկանալի։
Վարչապետը քննադատում է Ռուսաստանի որոշ շրջանակներին՝ մեղադրելով նրանց՝ Հայաստանի և նրա հարևանների միջև թշնամանքի պահպանման ձգտում։ Սա հիշեցնում է 2005 թվականին Փաշինյանի կողմից արված մեկ այլ հայտարարություն՝ «մոռանալ հերոսականը» կոչ անելու մասին։
Ես պնդում եմ, որ Ռուսաստանը ոչ թե հորինում է հայերի թշնամանքը հարևանների նկատմամբ, այլ նկարագրում է պատմական իրականությունը։ Այս իրականությունը սկսվել է դեռևս հայ ժողովրդի՝ թուրք սուլթանների և պարսկական շահի հետ բախումներում գոյատևելու համար մղվող անդադար պայքարի միջոցով։
Հետևաբար, ես հարցնում եմ՝ ինչպես է Փաշինյանը կարողացել հասնել այնպիսի «մարդկային եղբայրության»՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ, որի արդյունքում 2020 և 2023 թվականներին, նրա ղեկավարությամբ, 120 հազար ղարաբաղցիներ փախստական են դարձել։ Եթե նա չի համաձայնվում իմ տեսակետի հետ, ապա նա պետք է հարցնի այդ 120 հազար մարդու յուրաքանչյուրին՝ իմանալու համար, թե ինչպես են նրանք գնահատում վարչապետի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի «մարդկային եղբայրությունը»։
Այս արձագանքը իմ պատասխանն է այն բանից հետո, երբ Փաշինյանը մեկնաբանել էր իմ նախկին հայտարարությունը՝ Ադրբեջանի նախագահից 5 մլրդ դոլարի մասին, և պնդել էր, որ Հայաստանի խաղաղությունը հարևանների հետ ձեռնտու է անկախ պետությանը, իսկ թշնամանքի պահպանումը մեծացնում է կախվածությունը Ռուսաստանից։ Ես մաղթում եմ վարչապետին հաջողություն այդ «եղբայրական» հարաբերությունների շարունակման համար։
