Այս օրերին տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որի մասին շատերը փորձում են բարձրաձայն չխոսել և պարզապես չնկատել։ Լուռ։ Գրեթե աննկատ։ Սակայն հենց նման իրադարձություններն են հետագայում դառնում ազգային խայտառակության խորհրդանիշ։
Արցախից Հայաստան վերադարձան վերջին տասը հայերն (և մեկ ռուս)՝ վերջինները, որոնք այս կամ այն պատճառով դեռ շարունակում էին ապրել ադրբեջանական օկուպացիայի պայմաններում։ Նրանք չկարողացան, չդիմացան։ Եվ առաջին անգամ հազարավոր տարիների ընթացքում հայկական Արցախը մնաց առանց հայերի։
Առանց կենդանի ներկայության այն ժողովրդի, որը դարերով ստեղծել, պաշտպանել և պահել է այս հողը։ Եվ միաժամանակ՝ դատավճիռ մեր անփութությանը, վերին և ինքնախաբեությանը։
Այդ պատճառով առանձին դիմում եմ բոլոր նրանց, ովքեր սիրում են «էժան» ադրբեջանական բենզինը, և նրանց, ովքեր շարունակում են հավատալ «խաղաղությանը» նրանց հետ, ովքեր սպանել, կոտորել ու վտարել են մեզ։
Արցախից հետո, իսկ հատկապես 2026 թվականի ընտրություններից հետո, թուրք-ադրբեջանական տանդեմն անցնելու է «Արևմտյան Ադրբեջան» կոչվող ծրագրի գործնական իրականացմանը։
Իսապե՞ս կարծում եք, թե «էժան» ադրբեջանական բենզինը նվեր է։ Ո՛չ։ Դա գին է։ Գին, որով մեզ արդեն գնահատել են՝ ութսունից հարյուր դրամով։ Համաձայնենք մենք այս գնացուցակի՞ն։ Ես որ հաստատ ոչ, և իմ պես միլիոնավոր հայեր, որոնք ուղղակի խելագարվում են այս իրավիճակից։
Այդպես որ Արցախի հանձնումով ոչինչ չի ավարտվել։ Եթե, իհարկե, մենք ինքներս մեզ խելքի կբերենք։
Հայկական համացանցը ցնցվեց, երբ հայտնի դարձավ, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ստացել է…
ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանը գրում է․ «Հայտնի դարձավ, որ ԱՄՆ փոխնախագահը փետրվարին…»
