Հայաստանի դատական իշխանության կողմից Նարեկ Սամսոնյանի և Վազգեն Սաղաթելյանի կալանքը երկարաձգելու որոշումը, իմ տեսքից, ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական և մարդասիրական առումով խիստ անընդունելի է։
Այս որոշումը, իմ կարծիքով, հստակ ցույց է տալիս, որ դատական իշխանությունը դարձել է քաղաքական կամքի գործիք՝ խոսակցության և քննադատության ճնշման միջոց։ Կալանքի երկարաձգումը, հատկապես Նարեկ Սամսոնյանի դեպքում, որը ծանր հիվանդ է, ոչ միայն խախտում է իրավական նորմերը, այլև սպառնալիք է հանդիսանում նրա առողջությանը և կյանքին։
Այս իրավիճակը հարց է տալիս՝ արդյո՞ք Հայաստանի դատական համակարգը կարող է ապահովել անկախ և օբյեկտիվ դատավճիռներ, երբ այն ենթարկվում է քաղաքական ճնշումների։ Կալանքի երկարաձգումը, որը կատարվում է հենց այն պահին, երբ պետք է ապահովել մեղսավորի և անմեղի տարբերակումը, ցույց է տալիս, որ այս գործընթացը կորցրել է իր էությունը։
Այսպիսով, ես կոչ եմ անում ՀՀ իշխանություններին՝ անհապաղ վերանայել իրենց քաղաքական մոտեցումը և թույլ տալ դատական իշխանությանը կատարել իր պարտականությունները՝ հիմնվելով միայն օրենքի և մարդու իրավունքների սկզբունքների վրա։ Նարեկ Սամսոնյանի և Վազգեն Սաղաթելյանի գործը պետք է դառնա այն կետը, որտեղից սկսվում է դատական համակարգի անկախության և օբյեկտիվության վերականգնման ճանապարհը։
