Քաղաքացիական պայմանագիր (ՔՊ) կուսակցության կողմից կազմակերպված ներքին ընտրությունները, որոնք հայտնի են որպես «փրայմերիզ», իրական մրցակցային գործընթաց չեն եղել, այլ ծառայել են միայն մեկ նպատակի՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարման դիրքերի ամրապնդմանը։ Այս տեսակետը հայտնեց քաղաքական տեխնոլոգիաների (քաղտեխնոլոգ) ոլորտի փորձագետ Արմեն Բադալյանը։
Նրա խոսքով՝ ընտրությունների արդյունքները, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը ստացել է 898 ձայն, իսկ մյուս թեկնածուներ՝ Արարատ Միրզոյանը և Սուրեն Պապիկյանը, միասին՝ ընդամենը 20 ձայն, ցույց են տալիս համակարգի բնույթը։
Բադալյանը նշեց, որ ՔՊ-ի կողմից կիրառվող ձևաչափը հեռու է դասական «փրայմերիզների» սկզբունքներից, որոնք ենթադրում են իրական մրցակցություն, գաղափարական բանավեճեր և քննադատություն։ Նրա կարծիքով, իրական մրցակցության պայմաններում լսելի կլինեին Նիկոլ Փաշինյանի, Արարատ Միրզոյանի կամ այլ գործիչների միջև հարցադրումներ, քննադատություններ և վերլուծություններ։
Քաղտեխնոլոգը բացատրեց, որ ՔՊ-ի կառուցվածքը դասական լիդերային կուսակցություն է, որտեղ որոշումները կենտրոնացած են մեկ անձի՝ ղեկավարի շուրջ։ Նրա կարծիքով՝ նման համակարգերում ներքին մրցակցությունը ոչ միայն խրախուսելի չէ, այլև վտանգավոր է ղեկավարի համար, քանի որ կարող է առաջացնել այլընտրանքային իշխանական կենտրոններ։
«Նման կուսակցություններում լիդերը սահմանում է ոչ միայն իրեն, այլև իր շուրջի ղեկավարական կազմը։ Ուրեմն, եթե մրցակիցներից մեկը հավաքում է նույնիսկ 100 ձայն, դա անմիջապես լիդերի կողմից ընկալվում է որպես պոտենցիալ սպառնալիք, և նրան կարող են տարբեր պատճառներով դուրս մղել ղեկավարական կառույցներից»,– ասաց Բադալյանը։
Նա ընդգծեց, որ նման կուսակցություններում պաշտոնների բաշխումը որոշվում է ոչ թե ընտրական գործընթացի միջոցով, այլ ղեկավարի սուբյեկտիվ որոշմամբ։ ՔՊ-ի առաջին տասնյակի կազմը, նրա խոսքով, ձևավորվել է ըստ վարչապետի քմահաճույքի, ինչը բնորոշ է ավտորիտար համակարգերին։
Բադալյանը նաև կասկածի տակ դրեց Հայաստանում խորհրդարանական ընտրությունների մրցակցային բնույթը՝ նշելով, որ վերջին տասնամյակների ընթացքում գրեթե բոլոր ընտրություններում հաղթել է գործող իշխանությունը՝ անկախ այլ քաղաքական ուժերի իրական մրցունակությունից։ Նրա կարծիքով՝ ՔՊ-ի ներսում տեղի ունեցածը պետք է դիտարկել որպես կազմակերպչական քայլ՝ պահպանելու գործող ղեկավարության դիրքերը, այլ ոչ թե որպես իրական քաղաքական մրցակցության արտահայտություն։
